Κάθε Νοέμβρη επιστρέφουμε στο Πολυτεχνείο. Όχι από συνήθεια, αλλά γιατί αποτελεί ένα από τα λίγα σημεία στην ιστορία μας όπου η κοινωνία είπε ένα συλλογικό «ως εδώ». Ήταν η στιγμή που η νεολαία και οι δημοκρατικοί πολίτες διέκοψαν ένα καθεστώς που επιχείρησε να εγκαταστήσει τον στρατό στο κέντρο της πολιτικής ζωής. 

Δεν το έκαναν για «το μέλλον», το έκαναν για το παρόν τους.

Πατριωτισμό χωρίς μεγάλα λόγια. 

Ρήξη χωρίς προσωπικό κέρδος. 

Πολιτική χωρίς μηχανισμούς.

Και μετά; Μετά ήρθε η Μεταπολίτευση, ένα μείγμα τομών, προστατευτισμού, δημοκρατικής ανάσας αλλά και συμβιβασμών που συσσώρευσαν πολλές εκκρεμότητες. Κάποιες λύθηκαν, πολλές όχι. Κάποιες αποφάσεις πάρθηκαν, κάποιες ακόμη περιμένουν – σαν εκείνη τη δουλειά που όλοι ξέρουν ότι πρέπει να γίνει αλλά κανείς δεν θέλει να την ξεκινήσει.

Σήμερα, μισό αιώνα μετά, το νόημα του Πολυτεχνείου δεν είναι ούτε τα στεφάνια ούτε τα συνθήματα. 

Το νόημά του είναι η υποχρέωση για πολιτική ακεραιότητα, κοινωνική ευθύνη και λογοδοσία. 

Να σταματήσει η λογική «ποιος θα πάρει το κράτος» και να ξεκινήσει η λογική «ποιο κράτος θέλουμε». 

Να επιστρέψει η πολιτική από τα παρασκήνια στον δημόσιο χώρο. 

Να ξαναμιλήσει η κοινωνία χωρίς μεσολαβητές.

Το Πολυτεχνείο σήμερα είναι ένα stress test για τη δημοκρατία μας.

Ένα reminder ότι οι κρίσεις –ιδεών, θεσμών, αξιών– αντιμετωπίζονται μόνο όταν οι πολίτες μπαίνουν στο προσκήνιο.

Και ένα μήνυμα προς όλους: η δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή, θάρρος και καθαρό βλέμμα. 

Αν δεν την προστατεύουμε, δεν την έχουμε.

Η γενιά του ’73 έκανε το δικό της καθήκον.

Το δικό μας στοίχημα είναι να μη ζούμε με ετήσιες αναμνήσεις αλλά με καθημερινές πράξεις δημοκρατίας.

Για μια χώρα που δεν θα ανακυκλώνει κρίσεις αλλά θα παράγει προοπτική.

Το Πολυτεχνείο, τελικά, δεν είναι παρελθόν. Είναι ο καθρέφτης μας.