Η Ελλάδα του 2025 δεν ανασαίνει. Ο πολίτης σέρνεται ανάμεσα σε λογαριασμούς, φόρους και ακρίβεια που έχει ξεφύγει από κάθε μέτρο. Το ρεύμα, το νοίκι, το σούπερ μάρκετ, η μετακίνηση, όλα λειτουργούν σαν μια καθημερινή φορολογία επιβίωσης. Ο μισθός δεν φτάνει ούτε για τα βασικά. Το 70% των πολιτών δεν βγάζει τον μήνα. 

Αυτό δεν είναι “μεταρρύθμιση”, είναι κοινωνική ασφυξία.

Η ακρίβεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο· είναι πολιτική επιλογή. Όταν η αγορά μένει ασύδοτη, όταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι διακοσμητικοί και τα καρτέλ λειτουργούν ανενόχλητα, το αποτέλεσμα είναι ένα: οι λίγοι θησαυρίζουν και οι πολλοί φτωχοποιούνται. 

Η κυβέρνηση αρκείται σε επικοινωνιακές κινήσεις, ενώ οι πολίτες βουλιάζουν.

Κι αν η ακρίβεια πνίγει τα νοικοκυριά, η τραγωδία των Τεμπών, τα σκάνδαλα των επιδοτήσεων και ο ΟΠΕΚΕΠΕ στραγγαλίζουν την εμπιστοσύνη στο κράτος. Γονείς και Ελληνική κοινωνία αγωνίζονται για την απόδοση της δικαιοσύνης για τα χαμένα τους παιδιά. Αγρότες και κτηνοτρόφοι περιμένουν τα χρήματα που τους ανήκουν, ενώ κάποιοι “γνωστοί” εισπράττουν χωρίς να καλλιεργούν ούτε τετραγωνικό. Η κατανομή των ευρωπαϊκών κονδυλίων έχει μετατραπεί σε πάρτι ημετέρων, και το Ταμείο Ανάκαμψης, που θα μπορούσε να είναι μοχλός ανάπτυξης, έγινε σύμβολο κακοδιαχείρισης και πελατειακής εξάρτησης.

Η περιφέρεια ερημώνει. Τα χωριά αδειάζουν, τα χωράφια μένουν ακαλλιέργητα και τα κοπάδια θανατώνονται στο όνομα “διοικητικών πρωτοκόλλων”. Κάθε χαμένο ζώο σημαίνει χαμένη οικογένεια, χαμένη παράδοση, χαμένη αυτάρκεια. Η ύπαιθρος δεν χρειάζεται ελεημοσύνη, χρειάζεται σχέδιο, δίκαιη χρηματοδότηση, και κράτος που να προστατεύει τον παραγωγό, όχι να τον διώχνει.

Μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και το 13ωρο ως “εκσυγχρονισμός”. Το δικαίωμα στην ξεκούραση έγινε πολυτέλεια, και η εργασία επιστρέφει στον Μεσαίωνα. Χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς αξιοπρέπεια. Το 2025, η Ελλάδα νομιμοποιεί την εξάντληση και βαφτίζει “ευελιξία” την εκμετάλλευση.

Δεν είναι η κοινωνία που απέτυχε. Είναι η πολιτική που δεν έχει πια ως επίκεντρο τον άνθρωπο.

Όταν το κράτος λειτουργεί σαν όμιλος συμφερόντων, όταν η διαφθορά έχει θεσμική ασυλία, όταν η δημοκρατία εκφυλίζεται σε επικοινωνία, τότε δεν μιλάμε για πρόοδο. Μιλάμε για εκτροπή.

Η Ελλάδα χρειάζεται πολιτική αλλαγή με κοινωνικό περιεχόμενο. Μια νέα πορεία με κέντρο την εντιμότητα, τη διαφάνεια, την παραγωγή και την κοινωνική δικαιοσύνη. Χρειάζεται κυβέρνηση που να νοιάζεται για τον εργαζόμενο, όχι για τον εργοδότη. Για τον αγρότη, όχι για τον μεσάζοντα. Για την περιφέρεια, όχι για την βιτρίνα.

Ο χρόνος της υπομονής τελείωσε.Η Ελλάδα αξίζει κυβέρνηση που να τη σέβεται, όχι να την ξεζουμίζει.

Αλλαγή πολιτικής σημαίνει αλλαγή κυβέρνησης. Τώρα. Όχι αύριο.