Δεν επανερχόμαστε για να περιγράψουμε το γνωστό  και επικίνδυνο περιστατικό της περασμένης Πέμπτης στην οδό Θ. Χαβίνη. Αυτό το έκαναν ήδη τα τοπικά μέσα.

 Επανερχόμαστε γιατί με αφορμή αυτό το συμβάν, που ευτυχώς δεν εξελίχθηκε σε τραγωδία, οφείλουμε να επισημάνουμε τα κακώς κείμενα που συνεχίζονται και εντείνονται, με φόντο τη σιωπή και την αδράνεια.

Το πρωί της Πέμπτης, λίγα μόλις βήματα ήταν αυτά που χώριζαν έναν διερχόμενο πολίτη από μια τραγωδία. Τμήμα σοβά αποκολλήθηκε με δύναμη από μπαλκόνι κτηρίου στην οδό Θ. Χαβίνη και κατέληξε στο πεζοδρόμιο, μπροστά στα μάτια έντρομων περαστικών. Από καθαρή τύχη δεν υπήρξε τραυματισμός. 

Από τύχη. Γιατί τίποτε άλλο δεν λειτουργεί όπως πρέπει.

Το περιστατικό, που συνέβη λίγα μέτρα πιο πάνω από το γνωστό εγκαταλελειμμένο κληροδότημα της Τοπικής Κοινότητας του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων, έρχεται να μας υπενθυμίσει  με τον πιο ηχηρό τρόπο  πως η Αμφιλοχία κρύβει πολλές τέτοιες παγίδες μέσα στον ιστό της. Παλιά κτίρια, φθαρμένα, ρημαγμένα, αφημένα στην τύχη τους και στην ατυχία των ανθρώπων που κινούνται δίπλα τους καθημερινά.

Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είναι η εξαίρεση. Είναι η κορυφή ενός επικίνδυνου παγόβουνου. Στην Αμφιλοχία υπάρχουν δεκάδες παλαιά, εγκαταλελειμμένα κτίσματα. Ορατός κίνδυνος για την ασφάλεια. Εστίες υποβάθμισης της πόλης. Και όμως, ούτε ελέγχονται ούτε επιδιορθώνονται. Ούτε πιέζονται οι ιδιοκτήτες, ούτε ασκούνται κυρώσεις. Ούτε ένα απλό προειδοποιητικό σήμα. Σιγή.

Και το πιο ανησυχητικό; Κάθε εβδομάδα, εκατοντάδες συμπολίτες μας περπατούν κάτω από τέτοια κτίρια για να επισκεφθούν τη λαϊκή αγορά της Τετάρτης, ακριβώς στη Χαβίνη. Δεκάδες παιδιά πηγαίνουν σε νηπιαγωγεία ή σχολεία που βρίσκονται δίπλα ή κάτω από παλιά μπαλκόνια και εγκαταλελειμμένα κτίσματα χωρίς κανείς να γνωρίζει αν αυτά τα μπαλκόνια θα κρατήσουν ή θα καταρρεύσουν. Αυτή είναι η σκληρή καθημερινότητα που όλοι βλέπουμε και όλοι αγνοούμε.

Η τεχνική υπηρεσία του Δήμου λάμπει δια της απουσίας της χρόνια τώρα. Ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος, αλλά και όλοι οι προηγούμενοι, αντί να χαράζει πολιτική πρόληψης και ασφάλειας, μένει σε ρόλο παρατηρητή. Λες και είναι θέμα άλλης δικαιοδοσίας. Μα το πρόβλημα είναι εδώ. Μέσα στην καρδιά της πόλης. Και διογκώνεται. Και κάποια στιγμή, δεν θα μιλάμε για σοβάδες. Θα μιλάμε για αίματα.

Η αδιαφορία είναι ο χειρότερος σύμμαχος της φθοράς. Και δυστυχώς, δεν φταίει μόνο ο Δήμος ή οι ιδιοκτήτες. Φταίνε και οι ίδιοι οι πολίτες που σιωπούν. Που αρκούνται στο “ευτυχώς δεν έτυχε σε εμένα”. Μέχρι να τύχει. Και τότε θα τρέχουμε με ανακοινώσεις, με δάκρυα, με κατάρες για το κακό που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Δεν αρκεί η τύχη. Απαιτείται ευθύνη. Απαιτείται έλεγχος. Απαιτείται πολιτική βούληση. Απαιτείται ενεργοποίηση και διεκδίκηση από τους δημότες.

Αλλιώς, θα συνεχίσουμε να περπατάμε σε δρόμους της τύχης. Και όχι της ασφάλειας.