Στη Μπούκα Αμφιλοχίας δεν φταίει η βροχή. Η βροχή έκανε και κάνει τη δουλειά της. Το ερώτημα είναι ποιος δεν έκανε τη δική του.

Εδώ δεν μιλάμε για ακραία καιρικά φαινόμενα. Μιλάμε για χρόνια διοικητικής ανεπάρκειας, για τεχνικές παρεμβάσεις που δεν έγιναν ποτέ και για άλλες που έγιναν πρόχειρα ή ακόμα χειρότερα, ακύρωσαν υφιστάμενες υποδομές, υποδομές που λειτουργούσαν πάνω απο σαράντα χρόνια. Η τοπική κοινωνία δεν ζητά θαύματα. 

Ζητά στοιχειώδη αντιπλημμυρική θωράκιση με λειτουργικά αντλιοστάσια, υδατοφράγματα όπου απαιτείται, μελέτες που δεν θα λιμνάζουν σε συρτάρια.

Η αφετηρία της απορρύθμισης έχει ονοματεπώνυμο και περίοδο σύμφωνα με καταγγελίες κατοίκων.

Από τα πρώτα χρόνια της διοίκησης Κοιμήση όχι μόνο δεν προχώρησε η δημιουργία νέων αντλιοστασίων αποστράγγισης  αλλά και το υφιστάμενο σύστημα απαξιώθηκε.  

Δεν υπήρξε συνολικό σχέδιο διαχείρισης ομβρίων. Καμία ολοκληρωμένη παρέμβαση συγκράτησης και ελεγχόμενης απορροής παρά μόνο λόγια. 

Το αποτέλεσμα; Σπίτια και επιχειρήσεις εκτεθειμένα, περιουσίες να φθείρονται και ένα χωριό να ζει με το βλέμμα στον ουρανό.

Από τότε μέχρι σήμερα, τι άλλαξε ουσιαστικά; Οι δηλώσεις έγιναν πιο επιμελημένες. Οι φωτογραφίες πιο χαμογελαστές. Η επιχειρησιακή ικανότητα, όμως, παραμένει ζητούμενο. 

Η σημερινή δημοτική αρχή  έχοντας υψηλή διαθεσιμότητα σε εκδηλώσεις, τσικνίσματα και καρναβαλικές προετοιμασίες, αλλά χαμηλή ανταπόκριση σε έργα υποδομής, δεν μπορεί να επικαλείται έκτακτες συνθήκες. 

Η ανθεκτικότητα μιας περιοχής δεν χτίζεται με κάμερες και μικρόφωνα. Χτίζεται με μελέτες, εργολαβίες, επιβλέψεις και λογοδοσία.

Με καθημερινή παρουσία εκεί που οι δημότες πονάνε και όχι στα τραπεζώματα και στις φωτογραφίες των κολλητών προέδρων. 

Και εδώ προκύπτει και το πολιτικό παράδοξο,  από τη Μπούκα κατάγεται ο στενότερος και κατά δήλωση ικανότερος συνεργάτης του δημάρχου, ο μακροβιότερος αρμόδιος αντιδήμαρχος τεχνικών έργων. 

Αν η τεχνική επάρκεια είναι πράγματι τόσο υψηλή, γιατί η γενέτειρά του παραμένει εκτεθειμένη; 

Η αποτελεσματικότητα δεν μετριέται με κομπλιμέντα. Μετριέται με στεγνές αυλές μετά τη βροχή.

Η κοινωνική ένταση που αποτυπώνεται στα σχόλια διαφόρων δημοσιευμάτων δεν είναι γκρίνια. 

Είναι συσσωρευμένη αγανάκτηση.

Όταν πολίτες δηλώνουν ότι έχουν επανειλημμένα ζημιωθεί χωρίς αποζημίωση, 

όταν καταγγέλλουν ότι έργα επίδειξης προηγήθηκαν των έργων ουσίας, 

τότε το πρόβλημα έχει περάσει από το τεχνικό στο θεσμικό επίπεδο. Η εμπιστοσύνη χάνεται.

Αν δεν υπάρχουν αντλιοστάσια, πρέπει να χωροθετηθούν και να χρηματοδοτηθούν.

Αν απαιτούνται υδατοφράγματα και μελέτες ομβρίων, να δημοπρατηθούν με σαφές χρονοδιάγραμμα.

Όλα τα υπόλοιπα είναι διαχείριση εντυπώσεων.

Στο 2026, το να εγκλωβίζονται άνθρωποι στα σπίτια τους από μια δυνατή βροχή δεν είναι «φυσικό φαινόμενο». Είναι διοικητική αποτυχία.

Και επειδή η πολιτική δεν είναι πανηγύρι αλλά ευθύνη, όποιος διεκδικεί ρόλο διοίκησης, οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να προστατεύσει τους πολίτες του στα βασικά. 

Αν δεν μπορεί, ας σταματήσει τουλάχιστον να φωτογραφίζεται μπροστά στα προβλήματα που λιμνάζουν.