Οργή και αντίσταση για το φωτοβολταϊκό μαμούθ των 320 MW
Η Αμφιλοχία δεν είναι ενεργειακή αποικία
Παραίτηση προαναγγέλλει ο Δήμαρχος Αμφιλοχίας αν δεν ακυρωθεί το σχέδιο
Σε αναβρασμό βρίσκεται η τοπική κοινωνία της Αμφιλοχίας μετά την αποκάλυψη του σχεδίου εγκατάστασης ενός γιγαντιαίου φωτοβολταϊκού πάρκου ισχύος 320 MW στην περιοχή «Τσάκαλος», σε απόσταση αναπνοής από τον αστικό ιστό της πόλης.
Το έργο χαρακτηρίζεται από ειδικούς, αυτοδιοικητικούς και κατοίκους ως φαραωνικό, επιζήμιο, περιβαλλοντικά καταστροφικό και αντικοινωνικό.
Οι αντιδράσεις κλιμακώνονται, καθώς στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο της Αμφιλοχίας ο ίδιος ο Δήμαρχος Αθανάσιος Τορουνίδης ξεκαθάρισε πως, αν δεν καταφέρει να σταματήσει την εγκατάσταση του πάρκου, θα παραιτηθεί.
Η δήλωσή του ήχησε σαν πολιτικός σεισμός, εκφράζοντας την αγανάκτηση μιας κοινωνίας που νιώθει να καταπατάται από τις πολιτικές των κεντρικών αποφάσεων.
«Δεν θα μείνω σε μια θέση εξουσίας αν δεν μπορώ να προστατεύσω τον τόπο μου. Αν περάσει αυτό το σχέδιο, παραιτούμαι.»
— Αθανάσιος Τορουνίδης, Δήμαρχος Αμφιλοχίας
Το σχέδιο, το οποίο κατατέθηκε με αδιαφανείς διαδικασίες και χωρίς καμία απολύτως δημόσια διαβούλευση, απειλεί άμεσα τη γεωργική δραστηριότητα της περιοχής, επηρεάζει το μικροκλίμα αλλά και ευαίσθητους υγροτοπικούς σχηματισμούς και υποβαθμίζει έναν χώρο με ιστορική και αρχαιολογική σημασία, όπου έχουν εντοπιστεί κατάλοιπα των αρχαίων Κρηνών και της εποχής του μυθικού βασιλιά Αμφίλοχου.
Η κυβέρνηση, για ακόμη μια φορά, επιλέγει να λειτουργεί πίσω από κλειστές πόρτες και χωρίς σχέδιο. Με εργαλείο ένα διάτρητο και ανεξέλεγκτο σύστημα αδειοδοτήσεων, παραχωρεί γη, περιβάλλον και τοπική αυτοδιοίκηση στο όνομα της «πράσινης ανάπτυξης» – που όμως στην πράξη μεταφράζεται σε πράσινο ξεπούλημα.
Το ερώτημα είναι απλό: Για ποιον δουλεύει αυτή η κυβέρνηση, για τους πολίτες ή για τις εταιρείες διαφόρων συμφερόντων;
Ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Μίλτος Ζαμπάρας, με κοινοβουλευτική ερώτηση προς τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, καταγγέλλει τη διαδικασία και ζητά την άμεση απόρριψη του έργου. Ταυτόχρονα απαιτεί ένα νέο, δίκαιο και δεσμευτικό χωροταξικό πλαίσιο, που να βασίζεται στην επιστήμη, τη συμμετοχή και το δημόσιο συμφέρον – και όχι στα χαρτοφυλάκια των ενεργειακών «επενδυτών».
Η Αμφιλοχία, η Αιτωλοακαρνανία, ολόκληρη η ύπαιθρος δεν θα ανεχτούν να γίνουν πεδίο πειραματισμού και κερδοσκοπίας. Η αντοχή των τοπικών κοινωνιών έχει όρια. Και αυτό το όριο φαίνεται πως ξεπεράστηκε.
Η μάχη ξεκίνησε. Και είναι μάχη για το αυτονόητο: τον σεβασμό στον τόπο, την ιστορία και τους ανθρώπους του.
